استفاده از روشهای مرسوم همچون استفاده از آب، کف، کپسولهای اطفا حریق گازی و پودری مستلزم حضور و عملکرد بهموقع در محل آتشسوزی است. در بسیاری مواقع آتش بهصورت غیر محسوس اتفاق می افتد. آتش از طریق دیوار پوش، سقف و یا لولههایی که بین طبقات قرار دارند به سهولت منتقل میشود. در این شرایط کاهش سرعت گسترش شعله زمان کافی برای رسیدن نیروهای آتشنشانی و اقدامات بعدی را فراهم میآورد. لذا جلوگیری از وقوع آتش، خاموش شدن در مراحل اولیه و یا کند شدن پیشرفت آن میتواند بسیاری از خسارات را کاهش دهد. پیدایش تاخیرانداز شعله در کاهش خسارات کمک به سزایی نموده است. شروع و پایداری یک آتش به حضور ماده سوختنی، گرما و اکسیژن کافی نیاز دارد. تعامل این سه جزء با یکدیگر منجر به واکنش شدید اکسیداسیون میگردد. این واکنش که به آزاد شدن مقدار زیادی گرما و نور همراه است اشتعال یا آتش نام دارد. تأخیرانداز شعله افزودنی است که با مواد آتشگیر همچون پلیمر مخاوط میگردد و با اخلال در عملکرد سه عامل ذکر شده و یا برهم زدن واکنش شیمیایی، از بروز آتش و یا گسترش آن جلوگیری کرده یا از سرعت گسترش می کاهد. در برخی موارد تأخیرانداز به صورت پوشش روی سطح قطعه مورد نظر اعمال میگردد. از دیگر وظایف بسیار مهم تأخیرانداز شعله کاهش حرارت و دود تولیدی است. استفاده از تأخیرانداز شعله در پلیمر به معنای دستیابی به محصولی نسوز و غیرقابل ذوب نیست؛ بلکه هدف به حداقل رساندن خطرات آتشسوزی است.